Er was een moment waarop ik besefte dat mijn creatieve hoofd leeg was.

Niet tijdelijk leeg, zoals na een drukke week. Écht leeg. Verschrompeld, zo voelde het. Vijftien jaar lang heb ik van mijn passie een gevarieerd beroep gemaakt; motion graphics, illustratie, grafisch ontwerp, een creatieve webshop mee uitbouwen en runnen. Ergens onderweg is dat beroep de passie beginnen op te eten. Elke dag creatief mogen zijn was geen zegen meer. Het werd een soort vloek.

Een burnout zorgde voor mist. Weinig helderheid, veel twijfel en onrust, een innerlijk kompas dat niet meer juist leek te staan. Tijd om weer te oriënteren dus.

Het begin van iets anders begon heel concreet: ik begon spullen weg te geven.

Minder bezitten. Minder te managen. Letterlijk meer ruimte creëren: in huis, in mijn hoofd, in mijn agenda. Wat als praktische oefening begon, bleek al snel iets diepers te raken. Meer eenvoud in mijn omgeving gaf me gewoon meer zuurstof. De schoonheid van eenvoudige dingen werd weer zichtbaar. En dat minimalistische pad wilde ik verder gaan verkennen, in alle lagen van mijn leven.

Vanuit die stilte hervond ik iets wat ik lang was kwijtgeraakt:
de liefde voor het analoge, het tastbare, het trage.

Weg van schermen en deadlines, terug naar het hier en nu. Verf op raw cotton canvas. De textuur en geur van materialen onder mijn handen. Het ritme van werken zonder verwachting.

Het werken met mijn handen vertraagt. Het verdiept en brengt me terug naar mijn kern.

Joanna Bosch is mijn artistiek alter ego: een minimalistische bewerking van mijn eigen naam, en een stille ode aan mijn oma Johanna, wiens kracht en eenvoud nog steeds met me meereizen.

Ze geeft me de ruimte om vrijer te bewegen, te experimenteren, mijn verlammend perfectionisme wat zachter te maken. Een zachte breuk met alles wat voor was.

Waldhaus ontstond als de plek waar dit allemaal samenkomt. Ooit begonnen als een droom — een cabin in the woods, een creatief toevluchtsoord ver van de ratrace — werd het een echte studio in de Citadel van Diest. Een oude kazerne, omgeven door bos en stadsleven, met een oversized atelier raam dat het licht naar binnen haalt op een manier die me elke keer opnieuw raakt.

Het is mijn zachte landingsplek en mijn stille vertrekpunt.

Wat ik vandaag maak, vertelt over ruimte en eenvoud. In lijnen, vormen, texturen en aardse kleuren. Een verhaal zonder overbodige ballast, maar met dieperliggende lagen. Abstracte kunst die niet uitgelegd hoeft te worden maar die je wel iets laat voelen, als je de tijd neemt om te kijken.

Minimalisme is mijn gids. Kunst is mijn instrument.

En Waldhaus is de plek waar die twee elkaar ontmoeten. Voor mij en misschien ook wel voor jou.

Traag gemaakt. Oprecht gedeeld.