Dit schilderij heeft meerdere levens geleefd.

Het begon met een vol hoofd en een compositie waar ik niet in kon komen.
Mijn perfectionisme nam het over en dus legde ik het weg. Maanden later, tijdens een solo-trip aan de rand van een bos in Nederland, pakte ik een pot bruine acrylverf en overschilderde het geheel in één egale kleur. Geen plan. Gewoon beginnen. De perfectionist proberen tackelen.

Laag na laag bracht ik met een spatel aan, tot er een textuur ontstond die begon te leven. Ergens in dat proces zette ik mijn innerlijke perfectionist schaakmat: niet door het perfecte te maken, maar door het monotone te omarmen. Eén kleur dat het hele doek bedekt, zonder overdachte compositie. Niets te verbergen, niets te bewijzen.

Als laatste voegde ik een textielaccent met borduurgaren toe, als een gesprek tussen eenvoud, kleur en materiaal.

Dit werk ontstond in de stilte van een weiland, mijmerend over het leven. Het representeert voor mij een meditatief proces over aanwezigheid, tactiliteit en innerlijke rust. Over loslaten wat niet meer klopt en vertrouwen op wat overblijft.